Running Coach

Iedereen die hardloopt, weet dat praten en lopen niet lekker hand in hand gaan. De mate van lichamelijke inspanning, de focus op techniek en ademhaling; Er is geen ruimte of energie voor een goed gesprek tijdens een 10 km trailrun training. De communicatie is kort, krachtig, helder en duidelijk. Zouden we er dan toch iets aan kunnen hebben op kantoor?

mogelijkheden

Het is november, koud in de ochtendmist van natuurgebied De Soester Duinen. Het tempo start hoog, te hoog in het losse zand.

Doel is een 10km interval training. ‘Gaat het?’ vraag ik. ‘Ja.’ Dat is de enige communicatie tussen ons. Na 8 km komen we langs een nieuwe hindernisbaan. ‘Die doen?’ ‘Oké’. Na 24 oefeningen begint het te regenen. Binnen enkele minuten zijn we doorweekt maar de training verloopt lekker. ‘Lange route terug?’ ‘Goed’. (weer 8 km duinen). Zandduin op is versnellen, af is uitlopen, beneden afgewisseld met sit-ups, push-ups, en wat voor oefening we ook maar kunnen bedenken. Tevens hebben wij de gewoonte om bij klagen, zeuren, route verlies of wat dan ook, elkaar te motiveren met extra oefeningen of extra snelheid. Dat kan al als je per ongeluk zegt; ‘ben doorweekt’, dan hoor ik naast me; ‘loop je te klagen?’ Weer 15 x opdrukken. Soms doen we het expres, maar als je ”er doorheen zit” tijdens een training gebeurt het gewoon vanzelf. Soms flap je er iets uit voor je het doorhebt, zoals; ‘ ik kan niet meer’ of ‘weer een berg’. Daar moet je nu eenmaal doorheen. Pas na de training voelt het fijn, tijdens is afzien. En, zolang je de energie nog hebt om je uit te spreken, is je grens nog niet bereikt en kan er fysiek echt nog een tandje bij. Althans, dat is de theorie. 

Het afleren om te klagen tijdens de training vonden wij nodig omdat je hierna pas echt in je ritme komt. Als je hoofd leeg is. Dan verleg je grenzen. Pas dan ontdek je nieuwe mogelijkheden. Vandaar deze Pavlov conditionering en het werkt! Na de zoveelste Squat, brandende bovenbenen, slaat mijn trainingsmaat zijn handen op de knieën; ‘Ik moet kotsen’, zegt hij. Maar er kwam niets. Dus raap ik een tak op, of beter gezegd een kleine boomstam van 2 meter lang en zeker 25cm doorsnee. Duwde die in zijn handen en zei rustig; ‘lopen’. We wisselde af met de balk tot aan het einde van het pad. ‘Tot die paaltjes nog, goed?’ ‘Oké’. Zei hij maar mijn maatje rende door. Verder en verder. Ik denk dat hij nog een kilometer extra met die boomstam gerend heeft. Aan het eind van de run zei hij; ‘Het maakte me niet meer uit. Wel een paal, geen paal, wel een pad, geen pad. Boomstam of niet. Het maakte niet meer uit. Ik ging gewoon. Het was fantastisch’.

Hij was daar. Het punt dat je lichaam verder gaat dan je hoofd voor mogelijk hield. Weg zijn de belemmeringen. Open is de geest en je lijf voelt herboren. Rationele beperkingen zijn naar de achtergrond en de reactie is puur. Meer in contact met je hart, om het maar even in die termen te vatten. Een goed moment om het eens te hebben over zaken die er echt toe doen. Daar is het idee ontstaan van Running Coach. Een thema training onder begeleiding. Waar niet de training, maar een goed gesprek na afloop, het hoofddoel is. Je staat van jezelf te kijken welke antwoorden en oplossingen je vind. Loop je ergens in vast? Pieker je over je volgende stap? Wil je vooruit en vraag je je af hoe? Bel voor een Running Coach!


Mocht je zelf willen ervaren of Running Coach voor jou werkt? Bel me voor een vrijblijvende kennismaking en verkenning van de mogelijkheden. Er gaat een wereld voor je open.

Conscio Consult Contact

 

This entry was posted in Interim and tagged . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>